اين قانون و اصول رعايت ننمايد . اعاظم قبايل اگرچه سعى و همّت زياد نمودند كه مردم را به هيجان آورده و فسادى واقع نمايند ؛ ولى چون هواخواه و طرفدارى براى خود نديدند بالضروره اختيار سكوت نمودند . اين عمارت روز سه‌شنبه سيم يا بيست و هفتم شهر رجب المرجب سال ( 64 ) به حد ختام رسيده است . روزى كه كار به كلّى تمام شد عبد اللّه بن زبير با عموم اهالى مكه على طريق العمره به موقع تنعيم رفته به شخصه يكصد نفر شتر ذبح و قربان نمود و كسانى هم كه در رفاقت او بودند على العموم مناسب قدرت خودشان ذبح قرابين نموده و عيد گرفتند . اين عمره در ميان مردم به عمرة الاكمه و عمرهء رجبيّه متعارف و مشهور بوده ، حتى اهالى مكّه تا زمانهاى نزديك هر سال روز بيست و هفتم رجب به قصد و نيّت عمره به وادى تنعيم رفته قربانى مىكردند و چند شب در مدفن عبد اللّه بن عمر كه در راه عمره است مانده ابراز مراسم مسرّت و شادمانى مىكردند . اگرچه در اين عصر ما نيز بدان صوب عزيمت كرده و تفرج مىنمايند ؛ و ليكن او را عمرهء رجبيّه نمىنامند . الحال عادت اينكه روز بيست و هفتم رجب به عمره رفته قربانى كنند به كلّى متروك گرديده است ؛ اگر چه هر سال به آن موقع رفته و يك تفرج عمومى مىكنند و ليكن اين تفرج منحصر به اواخر شهر صفر المظفر هر سال است . مع ما فيه اين نيز يك تفرج بسيار مطنطن باشكوه بوده اكثر اهالى به مدفن ميمونه كه از زوجات حضرت رسول است و در موقع سرف نام واقع است رفته دو شب در آنجا اقامت و ايفاى مراسم زيارت كرده پس از آن به ارض صفا افزاى ارض زاهر عودت نموده مدّتى هم در آنجا گذرانده و اين تفرج در مقام عمرة الاكم مىگذارند .